Μεταξύ Ζακύνθου και Λευκάδας το μοναδικά βαθυγάλαζο Ιόνιο διαβρέχει το ανάγλυφο κόλπων και ακρογιαλιών του μεγαλύτερου νησιού του, της Κεφαλονιάς.
Σε μια καταπράσινη σύνθεση, η ήρεμη συνύπαρξη βουνού και θάλασσας ζωντανεύει απρόσμενα από ιδιόμορφους γεωλογικούς σχηματισμούς, σπήλαια απόκρυφης γοητείας και ανεξήγητα φαινόμενα, που αδυνατούν επί έτη να "εξευγενιστούν" στα καλούπια μιας επιστημονικής εξήγησης.
Η σπάνια ομορφιά του φυσικού τοπίου σκέπει τη σπανιότητα του φυτικού και ζωικού πλούτου. Η αγέρωχη, αδάμαστη χάρη των αλόγων χάνεται προστατευτικά στη σκιά της μοναδικότητας της μαύρης ελάτης που αγναντεύει ηγεμονικά από το βάθρο του Αίνου την Κεφαλλονίτικη ιδιόρρυθμη μαεστρία. Αυτή τη μπριόζικη, πολυμήχανη διαφορετικότητα, που γλεντήθηκε στους χορούς της ρομπόλας και της μαυροδάφνης, τραγουδήθηκε στο κέφι των καντάδων και ευλογήθηκε στα θαύματα του πολιούχου της.
Ένα νησί ασυμβίβαστο που, παρόλες τις παραμορφωτικές, σύγχρονες επεμβάσεις, ευφραίνει με οίνο ομορφιάς, πολιτισμού και παράδοσης την καρδιά όσων γνωρίζουν να τον απολαμβάνουν.
επιστροφή στην σελίδα των επιλογών |