Συνέντευξη με τον Θεόδωρο Ορκόπουλο πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Φοίβος ΑΕ.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την παραγωγή κρασιού;
Στην εποχή της ωριμότητας, τώρα που οι αισθήσεις μου απαλλαγμένες από τους έντονους ρυθμούς της ζωής και την ανάγκη να φτάσεις κάπου, βλέπουν, ακούν, συνδιαλέγονται και προσλαμβάνουν καθαρότερα χρώματα, ήχους-μουσικές, μοσχοβολιές και αρώματα, έχοντας την τάση της προσφοράς, αποφάσισα να ασχοληθώ με την εφαρμοσμένη προστασία του περιβάλλοντος και την ανάδειξη της ομορφιάς που μας προίκισε η φύση, σώζοντας και αναδεικνύοντας σπάνιες ελληνικές ποικιλίες, μέσα από ηπιότερες μορφές γεωργικής εκμετάλλευσης. Επίσης, με ώθησε η ανάγκη να γίνει το ελληνικό κρασί αντάξιο των γηγενών ελληνικών ποικιλιών με σωστές οινοποιητικές συνθήκες και μεθόδους, ώστε να ανταγωνιστεί τα ξένα κρασιά. Κίνητρο για να συνεχίσω την προσπάθειά μου θα είναι η επιβεβαίωση κάθε φορά της ευχάριστης έκπληξης που δοκιμάζουν όσοι έρχονται σε επαφή με τα κρασιά μας και αφήνονται να «μυηθούν» σε αυτά.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε σε αυτή σας την πορεία και ποιες οι στιγμές που αισθανθήκατε να δικαιώνεστε;
Mεγάλη δυσκολία αποτελεί η μοναξιά του ανθρώπου που θέλει να κάνει κάτι ενάντια στη βολή του παλιού, στις αρνητικές καλλιεργητικές συνήθειες και τις ανυπόληπτες προσδοκίες στις ποσοτικές αποδόσεις. Eυτυχώς αρχίσαμε να δικαιωνόμαστε με την αποδοχή από τους περισσότερους αμπελουργούς του κάμπου μας των νέων ήπιων μορφών βιολογικής καλλιέργειας και της προσδοκίας της ποιότητας με τον περιορισμό της ποσότητας. Mεγαλύτερη δικαίωση θα αποτελέσει στο κοντινό μέλλον αν γίνει πιλοτικά η Kεφαλονιά βιολογική όαση. Eπίσης μεγάλη δυσκολία στη διάσωση των σπάνιων ελληνικών ποικιλιών αντιμετωπίζουμε λόγω της απορφάνισης των αμπελώνων από τους καλλιεργητές τους, που είναι όλοι περασμένης ηλικίας και τους εγκαταλείπουν σιγά σιγά οι φυσικές δυνάμεις. Παίρνουν μαζί με την αναχώρησή τους τα μυστικά και το μεράκι, χωρίς να αφήνουν πίσω τους νέους καλλιεργητές παρά μόνο κληρονόμους που βιάζονται να ξεχερσώσουν το αμπέλι οικοπεδοποιώντας το. Mεγάλη δικαίωση της προσπάθειάς μας επίσης αποτελεί η ευχάριστη έκπληξη κάθε φορά που δοκιμάζουμε το αποτέλεσμα της οινοποίησης των εν λόγω ποικιλιών και ανακαλύπτουμε με καθυστέρηση κάτι που υπήρχε από πριν, τη δύναμη, τον πλούτο και τις αρετές τους.

Πώς κρίνετε την πορεία του ελληνικού κρασιού τα τελευταία χρόνια;
Γίνονται πολλές και ενδιαφέρουσες προσπάθειες από πολλούς νέους παραγωγούς οι οποίες - αν ευδοκιμήσουν - θα προσφέρουν στην αγορά υπέροχα κρασιά.

Γιατί πιστεύετε ότι τα ελληνικά κρασιά δεν είναι τόσο διαδεδομένα;
Η σχέση του ελληνικού αμπελώνα με κοστολόγια δεν διευκολύνει τον ανταγωνισμό, λόγω του ανεξήγητα χαμηλού κόστους των ξένων εκμεταλλεύσεων αμπελώνων και προϊόντων. Έτσι πολλοί συνάδελφοι αναμειγνύουν φτηνά ξένα προϊόντα με τα δικά τους, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η αξιοπιστία και η ποιότητα του ελληνικού κρασιού. Aπό την άλλη, οι περισσότεροι Έλληνες οινοποιοί προσπαθούν να ανταγωνιστούν τα ξένα κρασιά αξιοποιώντας τις δικές τους ξένες ποικιλίες και οι περισσότεροι ηττώνται για αυτονόητους λόγους. Πιστεύω ότι, αν όλοι μας εστιάζαμε προσοχή και δημιουργικότητα στις δικές μας ποικιλίες, θα κάναμε θαύματα. Ένα τέτοιο μικρό θαύμα αποτελούν τα κρασιά του Φοίβου από τις σπάνιες ελληνικές ποικιλίες που σας καλούμε να δοκιμάσετε για του λόγου το αληθές. Aν πετύχει η προσπάθεια, θα επεκταθούμε και σε άλλες περιοχές αξιοποιώντας τις ποικιλίες τους με το πρόγραμμα «κιβωτός» που επεξεργαζόμαστε.

Τι να περιμένει ο καταναλωτής από τη φετινή εσοδεία;
Πολύτιμα και συλλεκτικά έργα τέχνης. Oινοποιήματα.

Ποιο είναι το προσωπικό σας όραμα ως παραγωγού;
Να γίνει το κρασί και τα ποτά του ελληνικού αμπελώνα το εθνικό ποτό των Ελλήνων. Nα αναβιώσουν οι σχετικές με το κρασί παραδόσεις, γιορτές και τρόπος ζωής και γενικότερα η συμβατότητα του τι πίνουμε με την ελληνική κουζίνα.

Πώς βλέπετε το ελληνικό κρασί σε 10 χρόνια;
Nομίζω πως η συνάντηση τόσων άξιων, πολιτισμένων και καλλιεργημένων αμπελουργών οινολόγων οινοποιών «στα κτήματά» τους θα νικήσει την «οινοβιομηχανική ισοπέδωση»με καρπούς ανυπέρβλητους και αξέχαστα κρασιά.

Ποιες θεωρείτε τις top ετικέτες σας; Ποιες οι καλύτερες χρονιές τους;
Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω τις ετικέτες μας, γιατί η κάθε μία έχεις τις αρετές της. Με βάση το προσωπικό μου γούστο, λοιπόν, προτείνω το βιολογικό μας επιτραπέζιο Ασφόδελο του 2002, τον επίσης βιολογικό μας ΟΠΕ λιαστό Μοσχάτο Κεφαλληνίας Σταλακτίτη του 2003, αλλά και τη Μύηση, το βιολογικό μας λευκό τοπικό Μαντζαβινάτων επίσης του 2003, τα οποία υπόσχομαι πως θα συζητηθούν.

Για το 2004 ποια κρασιά θα προτείνατε να καταναλωθούν;
Προτείνω την ομάδα κρασιών μας «Μύηση», την εκπληκτική Robola του Φοίβου και τον προσιτό σε τιμή και εξαίρετο λευκό επιτραπέζιό μας, Πασπαρτού.

Πώς βλέπετε τη σκηνή των χώρων εστίασης σε σχέση με το κρασί και τι πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει;
Δυστυχώς, σε γενικές γραμμές τα στελέχη των χώρων εστίασης αγνοούν τα περισσότερα ελληνικά κρασιά, ενώ η διακίνηση γίνεται σύμφωνα με τις σκληρές μεθόδους του σύγχρονου μάρκετινγκ. Από την άλλη, οι καταναλωτικές συνήθειες των συμπατριωτών μας, που για λόγους οικονομίας έχουν αποδεχθεί και επιβάλει το «φθηνό κρασάκι στην παρέα», συμπαρασύρει την «τιμή» του κόσμου του κρασιού, φέρνοντας στο ποτήρι μας κρασί που δεν γνωρίζει κανείς πού και πώς παρήχθη. Επιπλέον, στα περισσότερα «καλά εστιατόρια» έχει γίνει καθεστώς η αναίτια επιβάρυνση του κρασιού επί 3 ή και 4 της τιμής του, ώστε να ισορροπήσουν σε βάρος του άλλα κοστολόγια, φέροντας σε αδιέξοδο τον κλάδο μας.

προηγούμενη | επάνω